تَـقـصـير شِب نَـیستِ ،سـرنـوُشـت ما تاريـكـهِ...️🚶

وقتی دلت گرفتع {§خدا§}ب فرشتع هاش میگع نیگا بازیادش رفتع من هسم

کاش قصه ها با یکی بود اون یکی هم بود و موند و خدای بالا سر هم شاهد و ناظر این بودنا بود شروع میشد.
شاید آخرش هم که همه چی به خیر و خوشی تموم میشد.
بالا رفتیم ماست بود پایین اومدیم دوغ بود قصه ما دروغ بود هم نداشت
و جای کلاغه آدما درکنار هم با خوشی و عشاق با عشق به خونه هاشون میرسیدن

کل کل کل
عااااااهاااااااااااااااآ
تقدیم ب اقایون خانما
اخ تا قیومت برنو نداروم
باو باو باو حالوم خرابه
وویی درمون این حال ما یه جام شرابه

با هر جاییا حرف نزنید. شان و شخصیت و حد و مرز ندارن شعور صحبت کردنم همینطور .

اگر سقوط کنی، حتی ضعیفترینها نیز به تو رحم نخواهند کرد.
پس ایستاده بمیر!

و در پایان قصه اونی که بیشتر از همه منم منم میکرد
زودتر از همه جا زد.
نمیدونم شاید قانون طبیعت اینجوریه

"مع بد نبودم"
بدی دیدم
بدشدم

بیا سر بنهم نشانهایت بشوم

دل منو بردی☺

بزن ریتمو با من

بهقول ایپک انگون، نویسندهی ترک :
"دلم نمیخواهد بیرون بروم
دلم نمیخواهد کتاب بخوانم
در خانه بیقرارم
حتی دلم نمیخواهد با کسی حرف بزنم
منتظرم، فقط منتظرم
و دردناکتر از همه این است
که نمیدانم منتظر چه چیزی هستم."

سلامت ی حال خش☺

ای خدای مهربان کمکمان کن ما که جز تو پناهی نداریم شفا ده بیماران را

بچه ها جون عیدتون مبارک ❤

دلم اون شبا از زمستان رو میخواد که یک دفعه برف با شدت شروع میشد و هر از چند گاهی میرفتیم پشت پنجره یا برای اطمینان بیشتر یه سر میرفتیم حیات و پیشبینی میکردیم که فردا مدرسه بازه یا بسته و چه ذوقی میکردیم که صبحش ماشینای بلندگو دار هوار میکشیدن که مدارس تعطیل و اون روزش جشن ما بودش و اگه مدرسه هم باز بود اولش پکر بودیم و باعث خنده بزرگترا ولی به مدرسه که میرسیدیم بازم اون روز میشد عید بازی.
اون روزا رو واقعا میشه اسمش گذاشت عید.
الآن حتی برف هم نیست و زمستانا به پاییز و بهار بیشتر شبیه تا زمستان

دکتر انوش میگه.
دل بکن تا جون نکنی!!
اما مشخص نمیکنه اونی که دل و جونت بهش گره خورده رو باید چکارکرد دقیقا!

فقط اینجاش که میگه:بی انصافی نکن به قلب من بی احترامی نکن به غیر من تو انتخابی نکن آهای زیبای بی دل.
ویرایش توسط مهدی (1403/11/7 , 00:02) [1]

گنه کردم گناهی پر ز لذت

کنار پیکری لرزان و مدهوش

خداوندا چه می دانم چه کردم

در آن خلوتگه تاریک و خاموش

نگه کردم به چشم پر ز رازش

دلم در سینه بی تابانه لرزید

ز خواهش های چشم پر نیازش

در آن خلوتگه تاریک و خاموش

پریشان در کنار او نشستم

لبش بر روی لبهایم هوس ریخت

ز اندوه دل دیوانه رستم

فروخواندم به گوشش قصهٔ عشق :

تو را می خواهم ای جانانهٔ من

تو را می خواهم ای آغوش جانبخش

تو را ، ای عاشق دیوانهٔ من

هوس در دیدگانش شعله افروخت

شراب سرخ در پیمانه رقصید

تن من در میان بستر نرم

به روی سینه اش مستانه لرزید

گنه کردم گناهی پر ز لذت

درآغوشی که گرم و آتشین بود

گنه کردم میان بازوانی

که داغ و کینه جوی و آهنین بود