عشق است بر آسْمان پریدن
صد پرده به هر نَفَس دریدن.

مولانا

ساده هستم

ساده می بینم

ساده می پندارم زندگی را

نمیدانستم جرم می دانند سادگی را

سادگی جرم است و من مجرم ترین مجرم شهرم

ساده می مانم…

ساده میمیرم…

اما…

ترک نمی گویم پاکی این سادگی را …

خدایا ب شب اول محرم قسمت میدم مشکلات همه را حل کن مشکلات منم توکل به تو یا رب

من نسخ صداتمـــــ بیا

قشنگیـــــ ه عشقـــــ همینهـــــ بیادت بیوفتمـــــ

سلطانـــــ دلمونو بوردآ???

# سلطان Lucifer
ویرایش توسط saeed8v (1402/4/28 , 19:23) [2]

دلی قاتل وومه زیبای من تویی دلخواه من♬♫
مجازات شلاقی وومه تیسه یاغی وومه
پرونده دار اخلاقی وومه تی غم و غصه هم اتاقی وومه♬♫

حال خوبی برایم ..

عیان نشد که چرا آمدم کجا بودم
دریغ و درد ! که غافل زحال خویشتنم

اُسکار بهترین حس دنیام میرسه به بغل کردن همون کسی که دوسش داری...

گردنِ من ننداز اصلا این حالِ مسمومتو
رفتی فقط کم شده یه نخاله از خونه خب
بود و نبودت نداره فرقی برام جونِ تو
مهم نیستی که بکنم پاره الآن ک*تو
گردنِ من ننداز دیگه مشکلا و خرجتو
جمع میکنم دورم همه خوشگلا رو بعدِ تو
از بغل ما داری ، چهل کیلو اَ وزنتو
بیا اصاً بلندترین انگشتِ ما هم برا تو
میدونی ، بحثِ لیاقته
قورباغه رو تَشت طلا هم که بذاری
میپره توو مرداب
(باز میپره توو مرداب)
بیخودی گردنِ من ننداز ، که تو ذاتت خراب بود
از اولش هم حست ، یه حسِ کاذب برام بود
از سرِ شب تا دم صبح ، فقط یه پایه برا دود
انقده بد که عادی و سرد ، میشدی دائم برام زود
بیخودی گردنِ من ننداز ، که تو ذاتت خراب بود
بیخودی گردنِ من ننداز ، که تو ذاتت خراب بود
از اولش هم حست ، یه حسِ کاذب برام بود
از سرِ شب تا دم صبح ، فقط یه پایه برا دود
انقده بد که عادی و سرد ، میشدی دائم برام زود
بیخودی گردن من ننداز ، نه بیخودی گردنِ من ننداز
بیخودی گردن من ننداز...

من امیدم را در یاس یافتم ،
مهتابم را در شب ،
عشقم را در سال سخت یافتم،
و هنگامی که داشتم خاکستر میشدم،
گُر گرفتم . . .

میدونی رفیق،
دلم میخواد اتفاقی بیفته و بپرسن
خب بگو ببینم چه احساسی داری؟
و در جواب بگم سر از پا نمیشناسم..

نه فقط واسه خودم،
واسه همه مون.
میدونی،آخه احوالِ خوش دسته جمعی میچسبه،نه تنهایی..

تا جایی که میشد سکوت کردم
وقتی فهمیدم یک جمله ی نابجای من
ممکن است یک آدم را تا مدتهااندوهگین نگاه دارد.
تا جایی که میشد سکوت کردم و اظهار نظری نکردم وقتی فهمیدم آدمها معمولا مطابق حال و روز خودشان حرفهای من را برداشت میکنند و از برداشتهای من حرف میزنند.
تا جایی که میشد سکوت کردم و فاصله گرفتم، وقتی فهمیدم زیاد حرف زدن و زیاد حضور داشتن، جز خراب کردن شخصیت من کار دیگری از پیش نمیبرد...
ساکتم، بدون واکنش، دور ایستاده، تنها...
و سالهاست که با احتیاط و هراس از چند فرسخیِ آدمها میگذرم و صمیمی شدن و رفاقت، آخرین گزینهایست که به آن فکر میکنم...

نرگس_صرافیان_طوفان

بن بست یعنی نه حق رسیدن داری نه توان فراموشی...

قدر زر زرگر شناسد
قدر گوهر گوهری☺

قدر منو ندانستید خخ

او تُندخو نبود؛
آنها از سمتِ شکسته اش
به او نزدیک می شدند…!! 1