زندگی خوب زندگی شاد است. البته مقصود من این نیست که اگر شما خوب باشید حتما شاد هستید، منظور من این است که اگر شما شاد باشید خوب زندگی خواهید کرد.

ما را برای بیست و چهار
ساعت زندگی،
در امروز
طراحی کردهاند و نه بیشتر.
نگرانی امروز برای
مشکلات فردا،
دردی
از ما دوا نخواهد کرد..

یه وقتایی هم هس یکیو دوست داری ولی از چشمات افتاد..
خیلی حسه عجیبیه بین خواستن و نخواستن..
میخوای باهاش بمونی؛اما نمیخوایی.. میخوای بره ولی«هنوز دوسش داری»

خاموش بودن نصف حکمت است
تعقیب نکردن دیگران ، نصف آرامش ؛
و مداخله نکردن در کار دیگران ، نصف ادب ...

همیشه آنکه قویتر بود ،
کمتر زور میگفت ...

و آنکه راحتر میگفت اشتباه کردم ؛
اعتماد به نفسش بالاتر بود ...

آنکه " صدایش " آرامتر بود ،
حرف هایش بانفوذتر بود ...

آنکه خودش را واقعا " دوست داشت " ؛
دیگران را واقعی تر دوست داشت ...

آنکه به " تفاوت بین انسانها " واقف بود ؛
بیشتر نقاط مشترک میان خود و دیگران را پیدا میکرد ..

اونجا که شهریار میگه :
طفل بودم، دزدکی پیر و علیلم ساختند
مصداق همون موهای سفید ما توو اوج جوونیه...

گر بگویم که مرا با تو سر و کاری نیست
در و دیوار گواهی بدهد کاری هست

?سعدی

شبتون پرتقالی

اینم نرمالو

اگر باغ نگاهم پر ز خار است، گلم تاراج دست روزگار است

یه زخمایی هستن
بجا اینکه پوست رو باز کنن
چشم رو باز میکنن . . .

مرحوم شکیبایی یه دیالوگی داشت که میگفت:
ببین دلخوری، باش!عصبانی هستی، باش!قهری، باش!هرچی میخوای باش ولی حق نداری با من حرف نزنی که

I laugh with many but don’t trust any!

«من با خیلیا میخندم اما به هیچکدوم اعتماد ندارم»

دوری ما از خدا باعث میشه از آدمهای روی زمین توقع داشته باشیم...حتی توقع آرامش

شبتون پرتقالی

مىگويند كه درد
آدمها را به هم نزديک مىكند؛
به من بگو
كداممان شاد هستيم
كه اين همه از هم دور ماندهايم؟

من از خودم میپرسم چرا حقیقت باید ساده باشد. تجربه من کاملا خلاف این را به من یاد داده است، حقیقت تقریبا هیچ وقت ساده نیست، و اگر چیزی بیش از حد واضح و آشکار به نظر میرسد، اگر عملی به ظاهر از منطق سادهای پیروی میکند، معمولا انگیزههای پیچیدهای پشت سر آن هست.

?ارنستو ساباتو

بعد از یه سنی....دیگه تنها عامل جذابیت آدما،
شعورشونه

بعضیا تو زندگیت هستن که:
نه میشه خیلی تحملش کرد..
نه میشه ازش دل کند؛نه میشه فراموشش کرد..
نه میشه واسه همیشه داشته باشیش..
یه چیزی شبیه دردِ بی درمون..!

دوستت دارم و دانم که تویی دشمن جانم

ز چه با دشمن جانم شده ام دوست ندانم

ما آدما اهل گُم کردنیم!
از بچگی عادت کردیم خواه و ناخواه یسری چیزا رو گم کنیم؛ از مداد پاک کن بگیر تا آدمای خوب زندگیمون رو ...
اما گم کردن یه آدم هیچ وقت شبیه گم کردن یه مداد پاک کن یا یه وسیله نیست که بشه یه گوشه و کناری رو دنبالش بگردی.
آدما تو یکی از روزا تو دل تاریخ گم میشن؛ تو روزایی که ما حواسمون بهشون نیست از دستشون میدیم، تا وقتی که به خودمون میایم و میبینیم دیگه نداریمشون، اونوقته که فکر میکنیم گمشون کردیم.
ما آدما عادت داریم از دست دادنامون رو به حساب گم کردنامون بذاریم..