در این خاک زرخیز ایران زمین
نبودند جز مردمی پاک دین
همه کیششان مردی و داد بود
وز آن کشور آزاد و آباد بود
چو مهر و وفا بود خود کیششان
گنه بود آزارِ کس پیششان
همه رهرو راه یزدان پاک
همه دل پر از مهر این آب و خاک
پدر در پدر آریایی نژاد
ز پشت فریدون نیکو نهاد
بزرگی به مردی و فرهنگ بود
گدایی در این بوم و بر ننگ بود
کجا رفت آن دانش و هوش ما؟
که شد مهر میهن فراموش ما
که انداخت آتش در این بوستان؟
کز آن سوخت جان و دل دوستان
چه کردیم کین گونه گشتیم خار؟
خرد را فکندیم این سان ز کار
نبود این چنین کشور و دین ما
کجا رفت آیین دیرین ما؟
به یزدان که این کشور آباد بود
همه جای مردان آزاد بود
در این کشور آزادگی ارز داشت
کشاورز خود خانه و مرز داشت
گرانمایه بود آنکه بودی دبیر
گرامی بد آنکس که بودی دلیر
نه دشمن دراین بوم و بر لانه داشت
نه بیگانه جایی در این خانه داشت
از آنروز دشمن بما چیره گشت
که ما را روان و خرد تیره گشت
از آنروز این خانه ویرانه شد
که نان آورش مرد بیگانه شد
چو ناکس به ده کدخدایی کند
کشاورز باید گدایی کند
به یزدان که گر ما خرد داشتیم
کجا این سر انجام بد داشتیم
بسوزد در آتش گرت جان و تن
به از زندگی کردن و زیستن
اگر مایه زندگی بندگی است
دو صد بار مردن به از زندگی است
بیا تا بکوشیم و جنگ آوریم
برون سر از این بار ننگ آوریم
بیاریم باز آب رفته بجوی
مگر زان بیابیم باز آبرویی

#از نویسنده ای گمنام بر پایه اشعار فردوسی

چشاتو برنگردون از منی که اون چشارو دیدم از تو
بگیر دار و ندارمو بگیر هرچی که دارمو فقط نرو ♫♪!!
نگام که میکنی حالم با حال آسمون فرقی نداره
دلت وقتی که میگیره میگم امشب باید بارون بباره
نگو توی این شبا نمیدونی من چیه دردم ♫♪!!
من که هیچ جایی به جز تو بغلت گریه نکردم
نفسم از نفست چرا یه شب تو این هوا جدا نمیشه ♫♪!!
میدونی هیچ کسی غیر از تو برام به خدا خدا نمیشه
محاله تا ته دنیا کسی جوری که من هر ثانیه مردم بری تو بمیره
محاله یک نفر پیدا شه این عشقو بتونه یک نفس از لحظه های من بگیره
نگو توی این شبا نمیدونی من چیه دردم ♫♪!!
من که هیچ جایی به جز تو بغلت گریه نکردم
نفسم از نفست چرا یه شب تو این هوا جدا نمیشه
میدونی هیچ کسی غیر از تو برام به خدا خدا نمیشه ♫♪!!
نگو توی این شبا نمیدونی من چیه دردم
من که هیچ جایی به جز تو بغلت گریه نکردم
نفسم از نفست چرا یه شب تو این هوا جدا نمیشه ♫♪!!
میدونی هیچ کسی غیر از تو برام به خدا خدا نمیشه!

اکثر مردم از شکست نمیترسن
بلکه از واکنش مردم به شکستشون هراس دارند!
#ویلیام شکسپیر

ماندگارم باش و دگر هیچ..?

آدمای ساده احمق نیستن فقد فکر میکنن همه مثل خودشون خوش قلبن♡

آدمایی که وقتی کنارشون نیستی
در مقابل دیگران ازت دفاع میکنن
شک نکن
بهترین دوستایی هستن که میتونی داشته باشی

هعی خدایاشکرت

حرف های ناگفته رو به کسی بزنید که بعدش سبک بشید نه پشیمون

با این آهنگ میشه...
دوس داشتنو
حسودی رو
دلتنگی رو
عشق رو
و....
حس کرد??
ویرایش توسط ⊱ꕥ ??????? ?ꕥ⊱ (1402/2/29 , 00:43) [1]

سلام بر دورها؛
چرا همهی چیزهای خوب در شما اقامت دارند؟!
:*))

گر نگه دار من ان است که من میدانم
شیشه را در بغل سنگ(هم) نگه میدارد

یارب به امیدِ تو ??

یه چیزی که آدمیزاد معمولا دیر متوجه میشه،اینه که ؛ از خودش و وجودش واسه دیگران مایه نذاره.
به دیگران کمک کردن خوبه، دستگیری و همدلی خوبه ! ولی به نظرم نباید آدم تیکه تیکه از خودش بکنه به خاطر دیگران.اونا هم نمیگن این مهربونه، ملاحظهش رو بکنیم.
پاره پورهت میکنن، ککشون هم نمی گزه..

هوا سردِ سرد بود، خبر خوبی نشنیده بودیم!
سهیل دستاشو گرفت جلوی دهنشو ها میکرد!
گفتم پایان کجاست سهیل؟ چرا انقد سرد شده همه چی!
خندید و گفت بآهار نزدیکه! زمستون رفتنیه،..
کمتر حرص بخور دختر!..
دِل بود دیگه !.. همین حرفارو کِ زد، دلم آرومتر شد.
ولی نفهمیدم که چرا زمستونا ها گذشت و باهار نیومد ؟..!
از وقتی رفتُ نبود دیگه هیچکدوم باهارِ نشد !...
بَهار شد ولی باهار نَ..
من میخواستم با تو از سردیا و سختیا بگذرم!
آره، بهار اومد سختی رفت ولی هیچکدوم باهار نبود،... بهار اومد! ولی یه بهار سردُ مِه زده شد،... چون تو نبودی !

باهارِ من تو بودی !..
هی با خودم میگم وقتی تو بودی باهار بود و نمیدونستم تا باهارم رفت،...

حالا زمستون تابستون بهار پاییز همه ش عذابِ بی تو..

بهار آمد و خزان از دل نرفت

پرند?-

بقول شاعر ک میگه عاشق میشی لاشی ترین گیرت میاد لاشی باشی عاشق ترین گیرت میاد خوب که باشی همه پشت سرت بد میگن بد ک باشی همه باهات خوبن

یڪ سرے حرفها را نباید شنید، با یکسرے آدمها نباید حرفزد، یکسرے بحثها را نباید ادامه داد، در یکسرے رابطهها نباید ماند و امیدوار بود، از یکسرے افراد، نباید زیاد توقع داشت، از یک مرزهایے نباید گذشت، یڪ مسیرهایے را بیش از نیمه نباید پیش رفت.
میدانی؟ از یڪ جایے به بعد، یکسرے اتفاقات و تصمیمات، به شعور خودت بر میگردد. اینکه آیا حاضرے به هر قیمتے شده، پیروز میدانهایے باشے که با هرثانیه حضور در آنها، به اصالت و غرور خودت باختهای؟