زندگی شبیه یه قطاره.

از همون لحظهای که راه میفته، آدمهای مختلفی سوارش میشن. بعضیها فقط چند ایستگاه کنارت میشینن، بعضیها مسیر طولانیتری همراهتن، و بعضیها اونقدر زود پیاده میشن که حتی فرصت نمیکنی خوب بشناسیشون.
ما اما یه اشتباه همیشگی داریم.
فکر میکنیم هر کسی که وارد واگن زندگیمون شد، حتما تا آخر مسیر هم کنارمون میمونه.
برای همین وقتی کسی پیاده میشه، تمام حواسمون به صندلی خالیشه، نه به مسیری که هنوز ادامه داره.