انسان ها بیش از هر چیز دیگر
از اندیشیدن وحشت دارند! بیش از فقر، حتی بیش از مرگ! " اندیشه" انقلاب می کند، از تخت به زیر می کشد و نابود می سازد. امتیازات دروغین، سنن و عرف جوامع و عادات راحت طلبانه ی انسان ها را بدون ذره ای رحم، از دم تیغ می گذراند. هیچ قانونی را به رسمیت نمی شناسد؛ آنارشیست است. مراجع قانونی را به پشیزی نمی انگارد و بر خرد و کهن نیز وقعی نمی نهد. اندیشه به سادگی در گودال جهنم می نگرد و هراسی او را فرا نمی گیرد.

بشر، لکه ی کوچکی مغروق در ژرفای بی پایانی از سکوت است. اندیشه این را می بیند و با این حال، غرورمندانه خود را به نمایش می گذارد، گویی ارباب کائنات است. "اندیشه" چالاک، آزاد و عظیم است، یگانه روشنایی این جهان
و بزرگ ترین مایه ی فخر بشر
چرا بشر میجنگد