ابن روزها بحث غیر علمی کارما زیاد شنیده میشود!وقتی میگوید کارما یعنی جهان میبیند و قصد دارد اعمال شما را برگرداند و در واقع یک ویژگی انسانی (ادراک آگاهانه) را به کل واقعیت نسبت میدهید این همان انسان انگاری (anthropomorphism) است یعنی نسبت دادن صفات ذهنی انسان به چیزی که شواهدی از ذهنمندی آن نداریم این کار از نظر فلسفی یک جهش غیرموجه است جهس از (جهان شامل موجودات آگاه است) به (خودِ جهان آگاه است) دیگه دارید وارد شبه علم میشید از نظر منطقی هم این ادعا مبهم هست اگر جهان میبیند این دیدن چگونه عملیاتی میشود؟

کدام سازوکار اطلاعات را ثبت میکند؟
کدام سامانه تصمیم میگیرد چه چیزی خوب و چه چیزی بد ست؟

بر اساس کدام معیار اخلاقی؟ اخلاق کانتی؟ فایده گرایی؟ اخلاق دینی خاص؟

و دوم:

باور به بهشت و جهنم از دست رفته ...

چرا باید به گزارهای درباره ساختار واقعیت باور داشت وقتی هیچ داده تجربی، شواهد مستقل، یا امکان آزمون و استدلال منطقی برای آن وجود ندارد؟ صرفا از آن در کتب دینی نقل قول شده؟

در نظام عقلانیت انتقادی، باور موجه نیازمند یکی از اینهاست
شاهد تجربی، استدلال منطقی قوی، یا ضرورت مفهومی.

باور به بهشت و جهنم معمولا بر پایه وحی، سنت دینی، یا اعتماد به متون مقدس استوار است، نه شواهد قابل بررسی همگانی.

بنابراین برای کسی که چارچوبش تجربه گرایانه یا علمی است، دلیل قانع کنندهای ارائه نمیشود..... سخن شما دربرگیرنده همه اقشار هست بدون در نظر گرفتن تفاوت آنها.
ویرایش توسط A R I Y A (1405/1/30 , 11:12) [1]