غمهای خوب نشدنی کلمه نمیشن؛ اشک میشن
پشت فرمون،
حین آشپزی و گردگیری،
دقایقی قبل از خواب،
سر یه تیکه آهنگ،
زیر دوش،
وسط فشار کار،
موقع جویدن غذا،
میشن روزمرگی...