روزی به تلافی تمام قوی بودن ها جایی میانه مسیر، خواهم ایستاد و به همه آن چیزی که هست، اکتفا خواهم کرد.
روزی خودم را به یاد خواهم آورد و به حرمت هیچ قوی بودنی؛ خستگی ام را کتمان نخواهم کرد، اشتیاقم را نخواهم بلعید، بیش از توانم نخواهم جنگید و خودم را برای تمام تلاش هایی که کردهام، در آغوش خواهم کشید.
روزی اعتراف خواهم کرد خسته ام، دیگر به خودم سخت نخواهم گرفت، به دیواری تکیه خواهم زد، نفس راحتی خواهم کشید و نگران چیز دیگری نخواهم بود...