اگه رئیست بهت بگه فردا فلان پروژه رو میزم حاضر باشه؛ شب نمیخوابی، با کسی حرفم نمیزنی تا پروژرو به صبح برسونی.
اگه رئیست بهت بگه فردا راس ساعت ۶ دفتر باشی، ساعت ۵:۵۹ دقیقه پشت در دفتر حاضری. تازه تمیز و اتو کشیده.
اگه یکی ازت تو کاری که بلدی کمک بخواد، مثلاً بگه امتحان زبانم با تو، نهایت سعیتو میکنی براش ۲۰ و بگیری.

حالا وقتی با خودت میگی فردا باید باشگاه رو شروع کنم، فردا باید فلان صفحه از کتابو تموم کنم، فردا باید این فایل کلاسو نوت بردارم فردا باید فلان کارو انجام بدم و …
بازم میندازی عقب؟ چرا رویای بقیه رو بلدی بسازی؟ باعث رشد کسب و کار بقیه بلدی بشی، اما دنبال رویای خودت نمیری؟ فکر کنم تا الان باید فهمیده باشی که پتانسیلشو داری، حیف نیست؟