دست و پا گَر بِشکَنَد با نُسخه درمان میشود
چَشمِ گِریان هم دَمی با بوسه خندان میشود
ای خدا هرگز نبینم بِشکَنَد قلب کسی
دلشکسته با طَنِش از ریشه ویران میشود...!!!

آن یکی یاری بخواهد
آن یکی سَر میرِسَد
جز بَـــــــــــــــرادر
که به فریاد برادر میرسد؟!!!

کَمی آهِستِه تر دنیا ، به شَلاقِ تو دربَندَم...
دِگَر هرگز به رویِ تو ، دَمی نمیخَندَم
بِه حَدَّم میزنی ، امّا به جُرمی که نمیدانَم...
به حُکم تَلخ تَقدیرَت ، گِرِفتار شب تارَم...!!!

هر عَمَل کَز آدمی ، خِیر و شَر سَر میزَنَد
آن عَمَل مُزدَش به زودی پُشتِ دَر ، دَر میزَنَد...

در رفاقت با وفا بودن
شرط مردانگیست
وَرنَه با یک استخوان
صد سگ رِفیقَت میشوند...!!!

دردا که در این بادیِه بسیار دَویدیم
در خود بِرِسیدیم و به جایی نرسیدیم
کردیم همه کار ولی هیچ نکردیم
دیدیم همه چیز ولی هیچ ندیدیم...!!!

به قبرستان گُذَر کردم صَباحی
شنیدم ناله و افغان و آهی
شنیدم کَلِهای با خاک میگفت
که این دنیا نمیارزد به کاهی...!!!

هَمچو دود اِی آسمان تا کی به خود پیچانیَم
اِی همه ساز تو بی قانون از چه میرقصانیَم
چون نهالی بودم از بادت نلرزیدم چو بید
حال که گَشتم سَرو آزادی از چه میترسانیَم ؟؟؟!!!

سَر گَشتِه چو پَرگار همه عُمر دَویدیم..
آخر به همان نُقطه که بودیم رسیدیم....!!!

من از دریایِ طوفانی گُذَر کردم
مرا از نَم نَم باران نَتَرسانید...!!!

ما به گریه بیکَسان نخندیدیم
غیر وقت جنگ نجنگیدیم
ای دلا ما گَر زِ سَر بُریدِه میترسیدیم
در مَحفِل عاشقان نمیرقصیدیم...!!!

گرچه بر سَرو پِیکر ما زخم زیاد است...
ولی ما چو نَخلیم که تا سر نَرَود جان ندهیم...!!!

زدم فریاد خدایا این چ رسمیست...
رفیقان را جدا کردن هنر نیست...

رفیقان همچو قلب انسانند...
خدایا بدون قلب چگونه میتوان زیست...؟!

روزگاری بیدی را شکستند...
به نامردی تَبَر به ریشهاش بستند...
ولی افسوس همانهایی شکستند...
که روزی زیر سایهاش مینشستند...!!!

زوزه کن ای باد از چه میترسانی...؟؟؟!!!
شمع خاموش را غم طوفان نیست...!!

اهل عالَم همه بازیچهی دست هَوَسَند...
گر تو بازیچهی این دَست نَگَشتی ، مَردی...!!!

زمین را گر شَوی مالِک
طَمَع بر آسمان داری
زمانی بر خودت آیی که
نه این داری نه آن داری...!!!

زندگی شراب تلخیست
که همه محکوم به نوشیدنش هستیم
پس مینوشیم به سلامتیِ
کسانی که دوستشان داریم
ولی محکوم به ندیدنشان هستیم....!!!

اسرارِ خرابات بجُز مَستان ندانند...
هوشیاران چه دانَند که در این کوی چه راز است...؟!!!

من آنم كه چون بَركِشَم تيغ تيز.
بر آرَم به روى زمين جنگ و سِتيز..
سَبويى به خون ويران كنم...
كباب از دل نره شيران كنم....!!!