آزاده نَزادیم که آزاده بمیریم
با گریه بِزادیم و به فریاد بمیریم
تا جَبر و جهالت به جهان پای نَهادیم
تا عاقبت از این همه بیداد بمیریم...!!!

آن روز که عُمر خَر به سَر می آید
دل خوش نکنی که گاوِ نَر می آید
تا که درِ این طَویلِه باز است
این خر بِرَوَد، خر دِگَر می آید...!!!

جمعه تعطیل است...

ولی...

درِ دُکانِ تمامِ بی کسی ها باز است...!!!

اَندَر دل بی وفا غم و ماتَم باد
آن را که وَفا نیست زِ عالم کَم باد
دیدی که مرا هیچکس یاد نکرد
جُز غم که هزار آفرین بر غم باد...!!!

در مَملِکَت چو غُرِّش شیران گذشت و رفت
این عوعو سگانِ شما نیز بگذرد...
آنکس که اسب داشت غُبارَش فرو نشست
گَرد سُمِ خَرانِ شما نیز بُگذَرَد...!!!

ما که در سایِه خورشید بودیم مُعَذَب بودیم
چَشمانِمان کور سِزاوار همین شب بودیم...!!!

در خواب ناز بودم شبی
شنیدم کسی دَر میزَنَد
در را گُشودَم رویِ او
دیدم غم است در میزند
ای دوستانِ بی وَفا
از غم بیاموزید وفا
با آن همه بیگانِگی
هر شب به من سَر میزند...!!!

درخت غَم به جانم کردِه ریشِه
به درگاه خدا نالَم همیشه
رَفیقان قَدر یکدیگر بدانید
عَجَل سنگ است
و آدم مثل شیشه...!!!

اِی بَشَر از چه گُمان کردی که دُنیا مال توست؟
وَرنَه پِنداری که هر لحظه اَجَل به دنبال توست
هر چه خوردی ، مال مور و هر چه هَستی مالگور
هر چه داری مال وارِث ، هرچه کردی مال توست...!!

چو بَخت عَرَب بر عَجَم چیره گَشت...!
همه روزِگار ایرانیان تیرِه گَشت...!!!

بُگذار بُگذَرَند روز هایی که روز ما نیست
روزگاری روز ما هم خواهد رسید...!!!

اِی سَر به هوا ؛ ایستاده بمیر
که
ایستاده مُردَن رَسم مردان است...!!!

زنده را تا زنده است باید به فریادش رسید
وَرنَه بر مَزارش آب پاشیدن چه سود؟
گر نرفتی خانه اش تا زنده بود
خانه صاحب عزا خوابیدن چه سود؟
گر نَپُرسی حال من تا زنده ام
گریه و زاری و نالیدن چه سود؟
زنده را در زندگی قدرش بدان
ورنه مِشکی از برای مُردِه پوشیدن چه سود؟
گر نَکَردی یاد من تا زنده ام
سنگ مَرمَر روی قبرم وانَهادن ها چه سود...؟!

چیزی نمونده ?

اگر مادر نباشد زندگی نیست
به خورشید و فَلَک تابَندِگی نیست
خدا عشق است و مادر مهر مطلق
به آنان بندگی ؛ شرمَندِگی نیست...!!!

زندگی بر من مشکل
و بر دیگری آسان گذشت
بهترین ایام عُمرَم کُنج این خرابات گذشت...!!!

تا که رفتیم همه یار شدند..!!!
خُفتِه ایم و همه بیدار شدند
قدر آینه بدانیم چو هست
نه در آن وقت که اقبال شکست...!!!

شبها گُذَرَد که دیدِه نَتَوانم بَست
مَردُم همه از خواب
و من از فکر تو مَست...!!!

زندگی کوزِه آبی خُنَک و رنگین است
آب این کوزِه گَهی تلخ و گهی شور
و گهی شیرین است
زندگی گرمیِ دلهایِ به هم پِیوَستِه است
تا در آن دوست نباشد
همه درها بسته است....

من ندارم تَرسی از پایان کار
شاکیَم از گردشِ این روزِگار.....