ما از نسل «مرگ بر»
نسل «فریاد از زیر خروارها غم»
همچنان زنده
جاری بر جویبار آزادی
با امیدهای کور و کر و لال
با مشتهای خونی
و دلگیر از دیروزها
رهسپار فرداییم 🕊

در میدان اصلی شهر به طرز احمقانه ای پاچه ی یک سرباز را گرفتم، فقط چون لباس نظامی تنش بود. بچه ای که احتمالا سرباز بود.. برگشتم پیدایش کنم و دلجویی کنم، رفته بود... روی سکویی نزدیک بیمارستان نشستم و چهاربار فیلم مادر حامد دلدار را نگاه کردم و گریه کردم. هربار که آخ حامد میگوید و صدایش را میکشد، شبیه صدای مامان است و انگار مامان دارد لباسهای مرا که کشته شده ام نوازش میکند. آقای میانسالی برایم آب آورد و پرسید میتواند کمک کند؟ فیلم را نشانش دادم. همانجا کنارم نشست.

در خودم فرو رفته ام. در پیامهای خانواده های تحت پوشش خیریه. در دنبال خانه گشتن و فهم میزان فقر. در پیدانشدن قرصهای اعصاب. در شبی یک ساعت خوابیدن و دیدن کابوسهای تکراری. در بیخبری از همه و بیهودگی. چه چیزی برای نوشتن مانده؟

تمام عمر از عشق نوشتم و تمام عمر بهره ای از عشق نبردم. حالا دیگر عاشقهای زیادی را دیده ام و فهمیده ام نه، عشق یک دروغ منقرض شده نیست. حتما میتوانم مدتها درباره ی همه چیز ساکت بمانم روحی که گوشه ی اتاق ایستاده و پریشانی مادرش را میبیند، بدون این که بتواند حرفی بزند یا کاری کند. میتوانم برای آگهی فروش کلیه گریه کنم که پسر جوان زیرش با خودکار نوشته: تو رو خدا پاره نکنید گیرم.

همین.

ویرایش شد تریاق (1405/2/31 , 02:27) [1]

همه چی پر از هیچی شده
عجیب این هیچی های کوچیک کل زندگی بزرگ ما رو گرفتن

گفت احوالت چطور است
گفتمش عالی مثل حال گل
حال گل در چنگ چنگیز مغول

نگاهم می کنی گاهی ولی من را نمی بینی
نه این لیلای مجنون را نه این زن را نمی بینی

نگاهت را در آئینه یقینا دیده ای عمری
ولی این آتشی که زد به خرمن را نمی بینی

دلی بستم به چشمانت که دل کندن نمی داند
تو اما از تمام من به جز تن را نمی بینی

بهاری تازه می کردم برایت این خزان را هم
ولی شب بوی گل کرده به دامن را نمی بینی

شبیه دوست شاید نه ولی خنجر نبودم من
چه آمد بر سرت آخر که دشمن را نمی بینی

نگاهم می کنی اما شبیه خاطراتی دور
نگاهم می کنی گاهی ولی من را نمی بینی

طاهره اباذری هریس