بعضی جملهها کوتاهه ولی کامل و پر از غمه.مثلا وقتی میگی “مادر مریضه” مهم نیست چقدر مریضه،مریضیش چیه و خوب میشه یا نه،”مادر مریضه” خودش یه مثنوی پر از تراژدیه