دهانِ معجزه را خشک کردهای
ای وصلهی جور بر کهنهی تن
به اندوهِ مانده بر چشم میآیی
و به خنده که زار میزند به لب
بمان که با یک برگ، چوب درخت میشود!



? عرفان پاکزاد