هیچگونه عدالتی در جهان وجود ندارد و خیال عدالت، چیزی جز یک توهم سرخوشانه نیست
جهان در ذات خود هیچ درکی از عدالت ندارد و به نظر میرسد در قوانین پیدایش، میان جان یک انسان و برگ یک درخت، هیچ تفاوت و اهمیتی وجود ندارد
در میان دو تکه سنگ، شقایقی زیبا میروید و در چشم انسان صحنهای عاطفی و دلنشین شکل میگیرد، اما درست زیر سایهی همان گل، حشرهایت به فجیعترین شکل ممکن در دهان موجودی بزرگتر از خود جویده میشود، این، تمام جهان است؛ سرزمین شیطان!
تنها مرگ است که تا حدودی به عدالت معنا میبخشد، آنهم نه چگونه مردن و جان دادن، بلکه خود مرگ و نیست شدن و البته تا زمانی که علم بشر بتواند این آخرین نشانهی عدالت را نیز از بین ببرد..

دلنوشته جلیل ارباب