ایرَج میرزا دَر وَصفِ حِماقَتِ مَردُم چنین مینویسد:

ﺭﻭﺣﺎﻧﯿﻮﻥ، ﻧﺤﻮﻩٔ ﺭِﺣﻠَﺖ ﭘﯿﻐﻤﺒﺮ و ﺭﻭﺯِ ﻣﺮﮒ ﻭ ﻣَﺤﻞِ ﺩَﻓﻦِ ﺣﻀﺮﺕ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺭﻭ ﻧﻤﯿﺪﻭﻧﻦ ﻭ ﻣﯿﮕﻦ ﻣﺸﺨﺺ ﻧﯿﺴﺖ!!
ﻭﻟﯽ ﻣﮑﺎﻟﻤﻪٔ ﺍَﺳﺐِ ﺷِﻤﺮ ﻭ ﯾﺎﺑﻮﯼ ﺣُّﺮِ ﺑﻦِ ﺭﯾﺎﺣﯽ، ﺭﻭ ﻣﻮ ﺑﻪ ﻣﻮ ﺍﺯ ﺣِﻔﻆ ﻫﺴﺘﻦ.
ﺍﺯ ﺁﺧِﺮَﺕ، ﺍﺯ ﮔﻔﺘﮕﻮﯼ ﺣﻀﺮﺕ ﻋﻠﯽ ﻭﻗﺘﯽ ﺳَﺮ ﺩﺭ ﭼﺎﻩ ﻣﯿﮑﺮﺩ ﻭ ﺩﺭ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﯼ ﺧﻮﯾﺶ ﺭﺍﺯ ﻭ ﻧﯿﺎﺯ ﻣﯿﮑﺮﺩ ﻭ ﮔﻔﺘﮕﻮﯼ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎ حَّضرَتِ ﺁﺩَﻡ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﺭﺍ ﺟُﻮﺭﯼ ﺑﺪﻭﻥ ﮐﻢ ﻭ ﺯﯾﺎﺩ ﺗﻌﺮﯾﻒ ﻣﯿﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﻫﺮ ﭼﯽ ﻓﮑﺮﺷﻮ ﻣﯿﮑﻨﻢ، باز هم میبینم ﻣﻦ ﺍﮔﻪ ﺍﻭﻧﺠﺎ ﺣُﻀﻮﺭ ﻫﻢ ﺩﺍﺷﺘﻢ، ﻫَﻤﺶ ﯾﺎﺩﻡ ﻧﻤﯿﻤﻮﻧﺪ! ﻓﻘﻂ ﻣﯿﺘﻮﻧﺴﺘﻢ ﺍَﺻﻞِ ﻣﺎﺟﺮﺍ ﺭﻭ ﺗﻌﺮﯾﻒ ﮐﻨﻢ.
شِگِفتا که ﺟُﻮﺭﯼ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﻗﯿﺎﻣﺖ ﻭ ﺟُﺰﯾﯿﺎﺗِﺶ ﺳُﺨﻦ ﻣﯿﮕﻮﯾﻨﺪ ﮐﻪ ﺍِﻧﮕﺎﺭﯼ
ﻗﺴﻤت هاﯾﯿﺸَﻢ ﮐﻪ ﯾﺎﺩﺷﻮﻥ ﻧﻤﻮﻧﺪﻩ ﺭﻭﺯﺍﻧﻪِ ﻣﯿﺮَﻥ ﻣﯿﺒﯿﻨﻦ و ﺑﺮ ﻣﯿﮕﺮﺩﻥ.

ﯾﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﯼ ﻧﺤﻮﻩ ﯼ ﻗﺮﺑﺎﻧﯽ ﺷﺪﻥ ﮔﻮﺳﻔﻨﺪِ ﺣَﻀﺮَﺕ ﺍﺑﺮﺍﻫﯿﻢ ﻭ ﺯﺑﺎﻥ ﺣﺎﻝِ ﮔﻮﺳﻔﻨﺪ ﺭﻭ ﻣﻮ ﺑﻪ ﻣﻮ ﺑﺎ ﻧﺎﻟﻪ ﺑﯿﺎﻥ ﻣﯿﮑﺮﺩ.
ﺗﻮ یه ﭼﯿﺰﯼ ﻣُﻮﻧﺪَﻡ که ﻭﺍﻗﻌﺎ ﻣﺎﻫﺎ ﺭﻭ ﺍَﺣﻤَﻖ ﻓَﺮﺽ ﮐﺮﺩﻥ
ﯾﺎ ﻫﺴﺘﯿﻢ ﻭ ﺧﻮﺩﻣﻮﻥ ﻧﻤﯿﺪﻭﻧﯿﻢ
ﯾﺎ ﻫﺮ ﺩﻭ ﺗﺎﺵ ﻭ ﯾﺎ ﻫﺮ ﺳﻪ ﺗﺎﺵ ...