میگ :
این پسرِ سیاهرو چرا انقده امشب غم میزنه؟ ؟

پارچه هارو میزارم سر جاش و میگم :
شاید اصلِ طعم دنیا رو چشیده و کامش با هیچ قندی شیرین نمیشه ..