دو گروه هستند که هرچند به شدت در مقابل یکدیگر قرار دارند؛ اما در مورد استقبال از این جنگ، اشتراک رویکرد دارند. حکایتشان به استادیومی میماند که هر گروه در یکسوی آن نشسته و تیم مورد علاقه خودش را تشویق میکند؛ اما هردو، مدتها بوده که انتظار برگزاری این مسابقه را میکشیدند و هرکدام نیز، به چیزی جز یک پیروزی قطعی پر گل رضایت نمیدهند.

گروهی به این جنگ به عنوان میانبُری برای تحولات سیاسی داخلی دلبسته اند و تصورشان این است که دستاورد مداخله نظامی آمریکا و اسرائیل میتواند دموکراسی و آزادی به عنوان هدیه ای از سوی آنان برای مردم ایران باشد.

آنان تخریب های صورت گرفته در ظرفیت های مهم زیربنایی، صنعتی و علمی کشور در روزهای اخیر را نمیتوانند در توضیحشان جا دهند، از این نظر که، همانی که نیازهای اولیه حیاتی مانند انرژی و راه و بندر و پل و اسکله و تجارت را تخریب میکند، چطور خواهد توانست سایر نیازها مانند آزادی و دموکراسی را هدیه دهد. اما به هرحال، همچنان، به جنگ و ادامه آن تا پایان آرزومندانه خود، دلبسته اند. این گروه، توجه ندارند که آزادی و دموکراسی، هرچند در «سطح مفهومی»، بسیار فراگیر و جهانشمول است، اما در بُعد اجرایی، هدیه گرفتنی نیست و برعکس، به شدت بومی بوده و به عبارت روشنتر، صرفا «ساخت داخل» آن، ماندگار و پایدار است. هیچ چاره ای جز طی یک فرآیند تدریجی درونی و همراه با یادگیری های مرحله ای نیست.

گروه دوم که آنان نیز این جنگ را موهبتی بزرگ ارزیابی کرده و از تداوم و گسترش ابعاد آن، به شدت استقبال میکنند، کسانی هستند که اساسا نگاهشان به چالشهای داخلی و خارجی، نگاه تقابل حق و باطل است و شرایط به وجود آمده را به عنوان فرصت موعود ارزیابی میکنند و لذا هرگونه اقدام مصلحت اندیشانه در جهت توقف جنگ را به منزله از دست دادن فرصتی تاریخی برای نابودی دشمنانی میبینند که مدتهای طولانی در انتظارش بودند. این گروه، تمایلی به محاسبه گری در جنگ ندارند و قرار داشتن در جبهه حق را کافی میبینند.

در واقع، گروه اول، در این جنگ به پیامدهای خسارت هایی که وارد میشود امید دارند و گروه دوم، به اثرات خسارت هایی که به هر طریق، به طرف مقابل وارد میآید. میبینیم که هیچ یک، تمایلی به دیدن «تصویر بزرگ» جنگ ندارند و هر دو از اینکه پس از این روزها، چه از اقتصاد ایران یا خود ایران باقی خواهد ماند، با سادگی عبور میکنند. در این میان، نظام حکمرانی، تنها نهادی است که در تلاقیِ همه اطلاعات قرار دارد و تنها اوست که اگر بخواهد، میتواند تصویر بزرگ را با وضوح بالا، مشاهده کند. فاصله گرفتن از واقع بینی در موقعیت حاضر، بسیار پر ریسک و خطرناک است. امید آنکه با مبنا قرار دادنِ خردورزی، در روزهای پیش رو، به سرانجامی نیکو و همراه با سربلندی برای مردم کشورمان دست پیدا کنیم.

لینک متن کامل مقاله
ویرایش توسط Alireza.M (1405/1/19 , 13:50) [1]