داشتم کمی خرت و پرت میخریدم از سوپر مارکت که چشمم افتاد به بسته های شکلات شوکوپارس که شبیه ظرف خمیردندان بود، گمان نمی کردم هنوز هم مغازه ها از این ها داشته باشند...
انگار کسی یقه ام را گرفت و پرتم کرد وسط حیاط خانه ی کودکی هایم توی خیابان بهار ، آن موقع طبقه ی دوم خانه ی پدربزرگم این ها زندگی می کردیم...
یادم می آید دخترک شر و شیطان چهار پنج ساله ای بودم که محال بود دو دقیقه یک جا بند بشوم! عاشق هله هوله خوردن بودم و پدرم مخالف سرسختِ به قول خودش این آت و آشغال ها!
برایش سلامتی خیلی مهم بود، خانه را جعبه جعبه پر میکرد از میوه های مختلف و خوردنی های به قول خودش سالم، اما مخالف سرسخت پول خرج کردن برای تنقلات ناسالم بود!
من اما راه رسیدن به خواسته ام را بلد بودم، دم غروب وقتی برای بازی کردن به کوچه می رفتم، پدربزرگم هم صندلی اش را می آورد و میگذاشت دم در و مینشست به تماشای بازی بچه ها و راست و ریس کردن حساب و کتاب هایش...
کمی که بازی می کردم، می دوئیدم سمتش و دست هایم را پشت سرم قفل می کردم و خودم را تاب می دادم و به مظلوم ترین حالت ممکن می گفتم:
" حاجی بابا پول میخوام! "
حاج بابا همیشه پول خورد توی بساطش داشت، از بین پول هایش یک اسکناس صد تومنی یا دویست تومنی میکشید بیرون و میگذاشت کف دستم و من بدو می رفتم تا بقالی سرکوچه و هرچیزی که میخریدم، حتما لابلایش یک شوکوپارس هم به چشم میخورد...
این اتفاق هر روز شاید چندین و چند بار می افتاد و پیرمرد حتی یک بار هم تاجایی که خاطرم مانده، نه نگفته بود بهم!
سالها گذشت و ما از آن خانه و شهر نقل مکان کردیم و پدرم سخت گیریش درباره ی خوردنی های ناسالم را کنار گذاشت و با دست خودش به پای ثابت خانه تبدیلشان کرد و تا می توانست شوکوپارس گرفت، ولی دیگر هیچوقت لذت خوردن آن شکلات های یواشکی برایم تکرار نشد!
به خودم که آمدم صاحب مغازه داشت صدایم می کرد
" رمزکارتتون "
سری تکان دادم و بعد از حساب کردن خرید هایم، زدم به دل خیابان و لبخندی به شوکوپارسی که مابین خرید هایم لم داده بود زدم و زیر لب گفتم:
" روحت شاد حاجی بابا "