کامو تو کتاب مرگ خوش نوشته:
«بیماریش اینقدر طولانی شد که اطرافیانش به مریضیش عادت کردند و از یاد بردند که اون داره عذاب میکشه و یه روزی میمیره..!»
باید قبول کنیم هرچیزی که مربوط به ماست برای اطرافیانمون تبدیل به عادت میشه، درد و رنجهامون، بیماریهامون، حتی عشق و محبتمون نسبت به آدمها، براشون تبدیل به عادت میشه و دیگه به چشم نمیاد..
گاهی حضور دائمی ما، عشق بیقید و شرط ما باعث میشه حتی دیده نشیم